Kaçan uykular, yorulmak bilmeyen umutlar! Hep bir şeyleri kovalamak zorunda mıdır insanlar?
Hayat; cevabı “sabır” olan bir dizi sınavlar; ama artık boş kağıt verip çıkasım var!
Kim derse ki yalan söyler çocuklar içindir masallar; kimseler dinlememiştir hala kendime anlatıyor olduklarım kadar!
Her şey güzel olacaktır mutlaka, ama bilmem ki vefa eder mi ömrüm acaba?
Zaten sayılar değil, umut etmektir “sonsuzlukla ölçülebilecek” olanda!
Yorulduğumu hissediyorum zaman zaman, dönüp yürüdüğüm yollara baktığım an!
Yürüdüm geçmişimin ellerini, yorulsamda bırakmadan!
Dünüme hep sadık kaldım izler bıraktım adımlardan; ama kimseler de gelmedi arkamdan!
“Yaşanamayanlar”, hatırlanınca acıtanlar; mutlu olmak için hep bir şeyler mi unutulmalılar?
Bugün unutulması gerekenler; neden dün hayatımızda yer aldılar?
“Bir varmış bir yokmuş” olanlar; kitapta değiller ki kaldırıp bir kenara bırakılsınlar!
Mutlu olmak için hep mi kovalamak gerekiyor acaba?
Ve mutluluk biraz daha açıyor arayı soluklanmak için durunca!
Bir kez olsunda mı hakkımız yok “yoruldum” demeye acaba?
Daha ne kadar dayanırım bilmiyorum oyunu kuralına göre oynamaya!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder