Mutluluk, çoktan vize vermeyi durdurmuş çok uzak bir ülkeydi artık!
Aşk, hiç gidilemeyecek kadar uzak bir ülkeydi ki; orada 6 saat gündüz, 365 gün gece! Yine de kollarından tutup sürükleye sürükleye getirirdim bu ülkeye güneşi duyunca bile senin ayak seslerini! Karanlık durmadan arttırırken çaresizliğimin şiddetini, merhamet dilerdim senin zehirli dilinden; kanserli bir hasta gibi!

Rahmi Vidinlioğlu,  Aşk ve Acı